"मित्रांनो, कल्पना करा कि तुम्ही रात्रीच्या वेळी तुमच्या खोलीत शांतपणे झोपला आहात, आणि अचानक खिडकीतून एक काळाकभिन्न चोर आत घुसतो. तुम्ही डोळे उघडता आणि तुमच्या समोर तो चोर उभा असतो. अशा वेळी तुमची काय अवस्था होईल? तुम्ही ओरडाल, पळ काढाल किंवा भीतीने डोक्यावरून पांघरुण घेऊन झोपून जाल, बरोबर ना? पण जर तुमच्या जागी लोकमान्य टिळक असते, तर त्यांनी काय केले असते? ही गोष्ट आहे पुण्याच्या गायकवाड वाड्यातील, जिथे लोकमान्य टिळक राहत असत. एकदा रात्रीच्या वेळी एक अट्टल आणि धाडसी चोर टिळकांच्या घरात काहीतरी चोरी करण्याच्या उद्देशाने गुपचूप घुसला. तो हळूच कपाट उघडण्याचा प्रयत्न करत होता. इतक्यात टिळकांना कसलातरी आवाज आला आणि त्यांचे डोळे उघडले. समोर चोर उभा असलेला पाहूनही टिळकांच्या कपाळावर भीतीची साधी एक आठीही आली नाही! ते अत्यंत शांतपणे आपल्या खाटेवरून उठले, त्यांनी आपल्या नेहमीच्या स्वॅगमध्ये चहाची दऊत बाजूला ठेवली आणि चक्क त्या चोराला विचारले, 'कोण आहेस तू? आणि माझ्या घरात काय शोधतोयस?' चोर हातात सुरा घेऊन म्हणाला, 'शांत बसा, ओरडू नका! जे काही पैसे आणि दागिने असतील ते चटकन माझ्या स्वाधीन करा!' यावर टिळकांनी एक अतिशय खट्याळ आणि शांत हसू केले. ते म्हणाले, 'अरे मित्रा, तू चुकीच्या घरात आला आहेस! मी या देशाच्या स्वातंत्र्यासाठी लढणारा बाळ गंगाधर टिळक आहे. माझ्याकडे तुला देण्यासाठी सोन्या-चांदीचे दागिने किंवा पैसे अजिबात नाहीत! जर तुला खरोखरच काही हवे असेल, तर माझ्या लायब्ररीतील ही पुस्तके घे, ज्यामुळे तुझी बुद्धी सुधारेल आणि तुला चोरी करण्याची गरज पडणार नाही!' तो चोर टिळकांचे नाव ऐकून आणि त्यांचा तो शांत, निर्भय अवतार पाहून जागच्या जागी गोठूनच गेला! त्याची सुरा धरलेली बोटे थरथर कापू लागली. त्याला समजले की आपण साक्षात एका देशाच्या महानायकाच्या घरात घुसलो आहोत. त्याने चटकन आपला सुरा खाली टाकला आणि तो टिळकांच्या पाया पडला! टिळकांनी त्याला मारहाण न करता, अत्यंत प्रेमाने बसवून विचारले की तो चोरी का करतो. त्याला काही पैसे दिले आणि सुमार्ग दाखवला. मित्रांनो, शस्त्रापेक्षा आणि भीतीने नाही, तर केवळ स्वतःच्या अथांग मनोधैर्याने आणि मानसशास्त्राने शत्रूला पराभूत करण्याची ही ताकद फक्त आणि फक्त लोकमान्याकडेच होती... "
[00:00:00] मित्रद्नो कल्पना करा, कि तुम्ही रात्री चाइ वेडी तुम्चा खोलेच शान्त पने जोपला हाद, आणि अचानक खिडकी तुन एक काडा कभिनन चो राध घुसतो, तुम्ही डोडे उखडता, आणि तुम्चा समोर तो चो रुभासतो, आशाइ वेडी तुम्ची का
[00:00:27] काई केले असते? ही गोष्टा है पुन्हाचा गायक वाड वाडेतिल, जिते लोकमानने तिरक रहाता सत। एकदा रातरी चा वेडी एक अट्टल आणि धाडसी चोर तिरकांचा घरात काही तरी चोरी करनेचा उद्देशाने गुप चूप घुसला, तो हरुच कपाट उ� उघडनेचा प्रयतन करत होता, इतक्यात तिरकांना कसलातरी आवाज आला, आणि तेंसे डोले उघडले।
[00:01:15] जे कही पैसे आणि दागीने अस्तील ते चटकन माजा स्वाधिन करा।
[00:01:44] जे कही पुस्तक घे, जा मोले तुझी बुद्धी सुधारेल आणि तुला चोरी करनेची गरज पड़नार नही। तो चोर तिरकांचे ना वैकून आणि तेंसा तो शान्त, निर्भय अवतार पाहून जाक्चा जागी गोठुन अज गेला। त्याची सुरा धरलेली बोटे थर-थर का पुलागली। त्याला समझले कि आपन साक्षाद एका देशाचा महानायकाचा घराद घुसलोआ होत। त्याने चटकन अपला सुरा खाली टाकला आणि तो टिलकांचा पाया पडला।
[00:02:13] टिलकांची त्याला मारहां न करता अथ्यंत प्रेमाने बसोन विचारले कि तो चूरी का करतो। त्याला कही पैसे दिले आणि सू मार्ग दाखावला। मित्रान्नों शस्त्रा पेक्षा आणि भीतीने नहीं। तर केवर स्वताहाचा अथांग मनो धेर्याने आणि मानस शास्त्राने शत्रूला पराभूत करनेची ही ताकद फक्त आणि फक्त लोकमार्न्या कडेच होती।
