बर्फासारखा थंड 'आग्यावेताळ'!

"अहो टिळक, तुमच्या लेखणीतून तर आग ओकली जाते, सरकारला धडकी भरते, पण तुम्ही स्वतः मात्र इतके शांत कसे राहता?" हा प्रश्न त्या काळात अनेकांना पडायचा. आणि खरंच, टिळकांचे केसरीमधले अग्रलेख वाचले की ब्रिटीश अधिकाऱ्यांना घाम फुटायचा. त्यांचे शब्द म्हणजे जणू काही तलवारीचे वार असायचे. "सरकारचे डोके ठिकाणावर आहे काय?" असा सवाल विचारणारा हा माणूस, लिहिताना किती रागात असावा? असं कोणालाही वाटेल. पण गंमत म्हणजे, जो माणूस कागदावर इतका भडकू शकतो, तोच माणूस प्रत्यक्षात मात्र एकदम 'कूल' असायचा. एकदा एकाने त्यांना विचारलंच की हे कसं जमतं तुम्हाला? तेव्हा टिळकांनी जे उत्तर दिलं, ते ऐकून तुम्हीही त्यांच्या फॅन व्हाल. टिळक हसून म्हणाले, "अरे, लेखणीतली शाई आणि मनातली शांती या दोन वेगळ्या गोष्टी आहेत. मला जे काही वाटतं, जो काही राग येतो, तो सगळा मी माझ्या लेखात उतरवतो. माझ्या विचारांची सगळी उष्णता कागदावर जाते, त्यामुळे माझं डोकं आणि मन आपोआप रिकामं आणि शांत होतं." काय भारी लॉजिक आहे बघा! आपण रागात आरडाओरडा करतो, स्वतःचा बीपी वाढवून घेतो आणि काम बिघडवतो. पण टिळक आपला राग एका 'लेझर बीम' सारखा वापरत होते—एकदम फोकस आणि पॉवरफुल! म्हणूनच त्यांचा राग जगाला बदलायचा, पण त्यांना स्वतःला मात्र कधीच डिस्टर्ब करायचा नाही. याला म्हणतात इमोशनल इंटेलिजन्स...