मित्रांनो, जर तुम्हाला खूप कडाडून भूक लागली असेल आणि कोणीतरी तुम्हाला फक्त एक कोरडा पावाचा तुकडा दिला, तर तुम्ही समाधानी व्हाल का? तुमची भूक शमेल का? नक्कीच नाही! उलट तुमची भूक आणि तुमचा राग आणखी वाढेल. राजकारणात आणि स्वातंत्र्यलढ्यात नेमका हाच 'अँग्री यंग मॅन' ॲटिट्यूड लोकमान्य टिळकांचा होता. ही गोष्ट आहे जेव्हा ते इंग्लंडहून बोटीने भारतात परत येत होते. बोटीच्या केबिनमध्ये टिळक आणि त्यांचे मित्र मोतीराम वेलेकर यांच्यात देशाच्या भविष्याबद्दल अतिशय सखोल आणि महत्त्वाची चर्चा सुरू होती. त्यावेळी ब्रिटिश सरकार भारतीयांना शांत करण्यासाठी 'सुधारणांचे' काही छोटे छोटे तुकडे, म्हणजे काही किरकोळ आणि नाममात्र अधिकार देण्याच्या तयारीत होते. काही मवाळ आणि जुन्या नेत्यांना वाटत होते की हे जे काही थोडेफार मिळतेय, ते घेऊन आपण गप्प बसावे आणि समाधानी राहावे. पण लोकमान्यांच्या डोक्यात तर संपूर्ण स्वातंत्र्याचीच आग पेटलेली होती! त्यांनी वेलेकर यांना अत्यंत जळजळीत शब्दांत आणि रागाने सांगितले की, 'अरे मित्रांनो, जर आपल्याला खरोखरच आपले पूर्ण स्वराज्य मिळवायचे असेल, तर आपण या इंग्रजांनी फेकलेल्या भिकेच्या तुकड्यांवर कधीच समाधानी होता कामा नये! सभोवती असलेल्या या पारतंत्र्याच्या आणि भयानक परिस्थितीबद्दल आपण कायम 'असंतुष्ट' म्हणजेच 'डिससॅटिस्फाइड' राहिलेच पाहिजे. जोपर्यंत आपण असमाधानी आहोत, जोपर्यंत आपल्या पोटात स्वातंत्र्याची भूक आहे, तोपर्यंतच आपल्यात लढण्याची आणि पुढे जाण्याची आग जिवंत राहील. ज्या दिवशी आपण या छोट्याशा अधिकारांवर खुश होऊन समाधानाचा ढेकर देऊ, त्या दिवशी आपल्या देशाचा आणि आपल्या स्वातंत्र्याच्या चळवळीचा मृत्यू होईल!' बापरे! काय भयंकर आणि थेट विचार होता हा! त्यांना माहित होतं की समाधान हे माणसाला आणि देशाला आळशी आणि गुलाम बनवतं. म्हणून त्यांनी संपूर्ण देशाला 'असंतोषाचा' आणि 'कधीही हार न मानण्याचा' एक भन्नाट मंत्र दिला. ब्रिटिशांना वाटायचं की आपण यांना थोडं काहीतरी दिलं की हे भारतीय लोक गप्प बसतील, पण त्यांना हे माहित नव्हतं की त्यांचा सामना एका अशा भुकेल्या वाघाशी पडला आहे, ज्याला संपूर्ण देशाच्या स्वातंत्र्याशिवाय दुसरे काहीही चालणार नव्हते...
[00:00:00] मित्रानो, जर तुम्हाला खूप कडाडूं भूक लागली असेल, आणि कोणी तरी तुम्हाला फक्त एक कोरडा पावाचा तुकडा दिला, तर तुम्ही समाधनी वाल का? तुम्ही भूक शमेल का? नकिस नई, उलट तुम्ही भूक आणि तुम्हा राग आणखी वाडेल राजकारनात आणि स्वातंत्र लढ़यात नेमका हाच एंग्री यंग मैन अटिट्योड लोकमानने तिड़कांचा होता ही गोष्टा है, जेवाते इंगलंड हुन बोटी ने भारतात परतियेत होते
[00:00:29] बोटी चा केबिन मधे तिड़क आणि तैंसे मित्र मोतीराम वेलेकर यांचात देशाचा भविशा बद्दल अतिशाय सकोल आणि महत्वाची चर्चा सुरू होती त्या वेरी ब्रिटिश सरकार भारतियाना शांत करने साठी सुधारनांचे काही छोटे-छोटे तुकडे मंजे काही किरकोल आणि नाम मात्र अधिकार देनेचा तयारीत होते काही मवार आणि जुन्या नेतानना वाटत होते कि हे जे काही थोडे फार मिलती है
[00:00:56] ते घ्योन आपण गप बसावे आणि समाधनी रहवे पन लोकमान्यांचा डोकेत तर संपूर्ण स्वातंत्रयाची चीच आग बेटलेली होती त्याननी वेलेकार यानना अत्यांत जड़जडित शब्दात आणि रागाने सांगितले कि आरे मित्रान्नो जर आपलेला खरोखरच आपले पूर्ण स्वाराज्य मिलवाईचे असेल तर आपन या इंग्रजाननी फेकलेलेले भीकेचा तुकडैन वर कधीच समाधनी होता कामाने
[00:01:21] सभोवती असलेल्या या पारत अंत्रयाचा आणि भयानक परिस्थिती बदल आपन कायम असंतुष्ट मनजेच डिस्साटिसफाइड राहिलेच पहिजे जो परेंता आपन असमाधनी होत जो परेंता आपले पोटाच स्वातंत्रयाची भूक आहे तो परेंताच आपले आत लडनेची आणि पुढे जानेची आग जिवनत रहिल जा दिवशी आपनिया छोटेशा अधिकारानवर खूश होन समाधनाचा ढेकर देव
[00:01:49] क्या दिवशी आपले देशाचा आणि आपले स्वातंत्रयाचा चल्वणीचा मृत्यु होईल बापरे, काई भयंकर आणि थेट विचार होता हा त्यानना माहित होता कि समाधान हे मानसाला आणि देशाला आलशी आणि गुलाम बनावता मरुन त्याननी समपूरुन देशाला असंतोशाचा आणि कधी ही हार न माननेचा एक भन्नाट मंत्र दिला
[00:02:16] ब्रिटिशानना वाटाईचा कि आपन यानना थोड़क आहितरी दिला कि है भारतिय लोग गपप बस्तिल पन्टैनना हे माहित न होता कि त्यानचा सामना एका अशा भुकेल्या वागाशी पडला है जाला समपूरुन देशाचा स्वातंत्रय शिवाय दुसरे काही ही चालनार न होते
