"तुम्हा सर्व मित्रांना कधीतरी असा अनुभव नक्कीच आला असेल की, तुम्ही मोबाईलवर एखादा भयंकर आवडीचा गेम खेळत आहात किंवा एखादी थरारक वेब सिरीज पाहत आहात, आणि अचानक घरातून आई जेवणासाठी जोराने हाका मारू लागते! अशा वेळी आपल्याला जेवायला जाण्याचा प्रचंड कंटाळा येतो. आपल्याला वाटतं की, अरे यार, मोबाईल चार्ज करतो तसं पोटाला चटकन चार्ज करता आलं असतं किंवा एखादी गोळी गिळून भूक शांत करता आली असती तर किती बरं झालं असतं! जेवणाच्या या कंटाळवाण्या प्रक्रियेत वेळ वाया घालवणे आपल्याला अजिबात आवडत नाही. पण मित्रांनो, शंभर वर्षांपूर्वी आपल्या लोकमान्य टिळकांच्या डोक्यातही चक्क असाच एक अत्यंत भन्नाट आणि मजेदार विचार आला होता! लोकमान्य टिळक जेव्हा कामात व्यस्त असायचे, तेव्हा ते जगातील सर्व गोष्टी विसरून जायचे. केसरी वर्तमानपत्रासाठी अग्रलेख लिहिणे असो किंवा वेदांचा अभ्यास करणे असो, ते तासनतास एकाच जागी बसून लिहीत राहायचे. एकदा तर ते सलग अठरा तास काम करत होते! त्यांच्या वाड्यातील स्वयंपाकी आणि घरातील माणसे त्यांना जेवायला चला म्हणून वारंवार विनंती करत होती. पण टिळकांचे लक्ष त्यांच्या लेखनात एवढे गुंतले होते की त्यांना तो अडथळा अजिबात सहन होत नव्हता. जेव्हा घरातील लोक खूपच हट्ट करू लागले, तेव्हा टिळकांनी आपल्या हातातली लेखणी खाली ठेवली, ते खळखळून हसले आणि आपल्या कार्यकर्त्यांना म्हणाले, 'अहो, मला कधीकधी वाटतं की, या निसर्गाने आपल्या पोटाच्या रचनेत एक मोठी चूक करून ठेवावी! आपल्या पोटाला चक्क कपाटासारखी किंवा मेजासारखी एक छोटीशी खण, म्हणजेच ड्रॉवर असायला हवी होती! जेव्हा कामाची घाई असेल, तेव्हा फक्त तो ड्रॉवर बाहेर ओढायचा, त्यात अन्न कोंबायचं आणि चटकन ड्रॉवर बंद करून पुन्हा कामाला लागायचे! मग जेवणासाठी एवढा वेळ कशाला वाया घालवायला हवा होता?' विचार करा मित्रांनो, किती अफाट आणि कामवेडा विचार होता हा! त्यांना जेवण्याची आणि स्वतःचे लाड पुरवण्याची अजिबात इच्छा नव्हती. त्यांना फक्त त्यांचा देश आणि त्यांचे काम महत्त्वाचे वाटत होते. जेव्हा एखादा माणूस स्वतःच्या भूकेपेक्षाही आपल्या ध्येयाला जास्त महत्त्व देतो, तेव्हाच तो इतिहास घडवू शकतो, हेच टिळकांनी दाखवून दिले... "