धावत्या ट्रेनमधून गुंडांनी फेकून दिल्यानंतर, रात्रभर रक्ताच्या थारोळ्यात रेल्वे रुळावर पडून राहिलेल्या अरुणिमा सिन्हा यांची ही थरारक आणि प्रेरणादायी कहाणी! राष्ट्रीय व्हॉलीबॉलपटू अरुणिमा सिन्हा यांनी अपघातात पाय गमावल्यानंतर जेव्हा सगळ्यांनी 'आता संपलं' म्हटलं, तेव्हा त्यांनी पाहिलं सगळ्यात अशक्य स्वप्न - Mt Everest. लोक हसले, डॉक्टरांनी नकार दिला, पण एका जिद्दीने सगळं कसं शक्य झालं? 'ग्रंथप्रेमी'च्या आजच्या भागात अरुणिमा सिन्हा यांच्या 'बोर्न अगेन ऑन द माउंटेन' (अनुवाद: फिरुनी पुन्हा जन्मले मी - बापू करंदीकर) या आत्मचरित्राचे हृदयस्पर्शी अभिवाचन करण्यात आले आहे. ही फक्त शिखर सर करण्याची गोष्ट नाही, तर अंधारातून प्रकाशाकडे जाण्याची गोष्ट आहे - शेवटपर्यंत नक्की ऐका.
[00:00:00] नमस्कार, गरण्थ प्रेमी चा आच्छा अभिवाचना चा भागात सुमा सगयांच्छ मना पसुन स्वागत। फिरुनी नवी जन्मले मी, पुस्तकाचा नावे, Born Again on the Mountain. ये पुस्तक, अरुणिमा सिन्हा, येंचा आत्मचरित्र, आणि त्याचा अनुवाद केलेला है प्रभाकर्मंजेच बाप्पु करंदीकर हैनी. जन्रल वर्गाच्छा डब्यात प्रामुख्यानव पुरुष प्रवासी ठासुन भरलेले होते.
[00:00:29] एका हातात माजा मोबाईल, दुसर्या हातात माजी कागत पत्रांची फाइल, आणि पाठीवर सामानाची बैग, अशा अउतारात मी त्या डब्यात गुसले. तशा अनेक चौकस नजरा माजा कडे रोखल्या गेले, पुरुषी मानसिक तेचाच तो भाग होता. एकवेल शरीर बलाचा बाप्तित स्त्री कमजोर असु शकेल, पन मनो बलाचा काए? त्या बाप्तित ती स्त्री वर्चर अस्ते.
[00:00:57] तरी ही, स्त्री कडे उपभोगाची वस्तु मणुन पहान्याचा दुरुषी कोण काही पुरुष सोडत नाहीत. आपले कडे रोखलेल्या बोचक आणी भोचक नजरान कडे दुरलक्ष करून जग्ण आपले देशात ल्याचा श्त्रीयाँना अंगोवर नी पडुन घ्यावलागत. लाहान मोठ्या शहरातुन हल्लीचा मुली पुरुषान ची चांगलीस परधा करू लागले आहेत.
[00:01:35] चांगले उच्छाननी होते आणी अननत चर्चा जड़तात। एकातरी पुर्षाला त्याचा चारी त्रिय सिद्ध करने साथी अगनी परिक्षा द्यावी लागली है का? मक्स त्री वरच्छ ती वे का येती हल्ली बलातकार हा एक मोठा चर्चा विशय ज़ाले लाए.
[00:02:15] प्रकारेण प्रत्य काला जागा होनार याची मला खात्री होती पन तो पर्यंत तरी धड़ पणे उभर रहाणा ही कठेण होता। जमीनी वर, शवचा लयात, पैसेज मधे, जिते जागा मेल तिते लोकानी ठीया माणलेला होता। कोप्रे वर्चा एका सिंगल सीट वर एक युवक बसलेला मला दिसला। इतकी मोक्याची जागा पटकवने साथी बिचारा खूप आधी आला अस्टनार।
[00:02:41] चेहरे आवरं तरी तो सब्य और कनवालू दिसत होता। मी त्याच्या कडे त्याची सीट शेयर करनेची विननती केली आणी ती त्याने मान्याही केली। देव पावला। मी त्याचे आभार मानले खरे पण मला मनातु थोड़ा अपराधी ही वाटल। कारंटी जागा मिलोना साथी त्याने बरीच धक्का बुक्की सहन केली अस्रनार। आमी त्या सीट वर सरकुन घेद बसलो। तेमा रात्रीचे अक्रावाजले होते।
[00:03:09] आणी एकदाची उशिराका होईना गाडी हलली। अखेर शेवटी मी नौईडा कडे कूच केल होते। एकदा जन्मत आर्खेची चुक दुरस्ता झाली ना कि मुला खतिवर सगल लक्षा केंद्रित करायचा कि माजा काम पत्ते होनार। बसल्या बसल्या मी पेंगुलले आता दब्यात शान्तता पसरली होते। पूर्च स्टेशन येन्यापूर्वी सग्यानाच फड़ी जोब कारता आली तर हवो होते।
[00:03:36] मी एक सीट एका तरुणा बरोबर शेयर करतास्त्या मुले। सावद जागर हान्याचा प्रेतना थोते। गाडीने आता वेक घितला होता, पन अधूनमधुनतीचा वेक थंड, मन्द होई। किंचित काल मी थांबत अही होते। माजा बाजुलाच असलेला दरवाजा उगळाच होता।
[00:03:56] करन त्या मुले दरवाजा जवल लोकानना बस्ता ये थोता, आणि आत्या वेली कोणी आत आलाच, तर त्याला हैंडल पकडून अर्ध शरीर आत, अर्ध बाहेर अशा अवस्थेच्वता हाला तोलात, लटक का येनार होता। दोनेक तास असेच गेले अस्तिल, डोले बंद मिटो नही, माला गाडी मंदवल्याच की मा थामल्याच, दब्यात लोक चड़त उत्रत असल्याच ही जानवत होता।
[00:04:22] कोणी सम्हंडला की आता बरेली स्टेशन येनार। माजे डोले मिटलेले असले, तरी मी जागीच होते। मनातल्या मनात माज़ स्वगत चालू होता। बरेली हुन दिल्ली काही फारदूर नहीं, एकदा दिल्लीला पोचलो की थेट नौईडाचा कचरित जायचा। तिथे CISF ची लोकमाला कोन ते प्रश्ण विचारतील, कोन जाने, पड़ मी व्यवस्थी चांभालून घेना।
[00:04:50] माजी बाजू भक्कम है, मी माजा अर्जात तर बरोबर कारिक बरली होती, चुक टैंचा कडूनत जाली होती। मी अशा विचारात खोल गडलेली अस्तान नाच, मला जानवल की माजा गल्या तिल सोनेची साख़ी, कोनी तरी खेचताय। खरतर त्या हाताचा स्पर्श जानवने आधीच शन भर मला कहीं दुरगटना घडना रसलेची पूर्वस उचना अंतर मनानो दिली अस्तावी।
[00:05:17] त्या धसक्या तच मी डोले उगडले, चार पाज धटिंग माजा सभोती उभे होते। त्यांचा मध्य धुन्द चरिया और हाव भावा वरुन त्यांचा काव स्पष्ट दिसत होता। ते एका सोप्या सावजाचा शोधात होते। त्यांची नजर माजा गलातल्या सोन्याचा साख्री वर खिलली होती। मी जटकन उभी राहिले। माजा आईने दिलेली ती चेन माजा लेखी अमुल्ले होती।
[00:05:46] मी ती सहजा सहजी गमवनार नहोते दबा प्रवाशान्नी गत्चा भरलेला होता। त्या पेकी एकालाही माजा मदतीला धाउन येनाचा राउस द्या। पंचे घडताय त्याची साधी दखल सुध्धाग्यावीशी वाटली नही। त्या बदमाशान्नी तर काही प्रवाशान नाही लूटला होता। पंड कुणी काहीच बोलतना होता। लाहान पणी आमी भावंड खुद्दा मारा मारी करायचो। आमचा घरातला वलनच तसो होता।
[00:06:13] मुल्गा मुल्गी यसे भेद्न करता आमाला सग्यानना एक सार्ख वाड़ोला गेला होता। मी आणी माजे भाव। यांचा वाट्याला येणारी काम असोत। नाही तर मेणार्या शिक्षा असोत। सग्ड काही सार्ख चसाईच। यांचुन मी जे काही शिकले असेन। तर त्याचा उपयोक करणाची वे आता आली होती। ते भाम्टे जा प्रकारे माजावर चाल करून आले न। त्या वरूँच्पष्ट होता कि ते काही भूल्टे साक्रीचोर नहोते।
[00:06:42] तर सराइत गुन्हेगार होते। एक त्या दुक्ट्या मुली वर हल्ला चडवता ना ते कचरले न होते। त्यातल्या एका तरूणाची कॉलर पकडुन मी त्याला मागे धकलल आणी आणी आणी दोघान लाथा घातल्यात। आता आमची चांगलीच जूंगली, मी शर्थीन त्यांचा प्रतिकार करत होते। एकाने मला पाठी मागुन खेचरेनेचा प्रयत्ना केल्या वर मी गरकन वहले आणी त्याला एक संडशनी गुद्धा लावला।
[00:07:10] माझा त्या अनपेक्षित प्रति हल्ल्या मुलेक शन्भर तो चक्रावला। पंड लगेच सावरून माझा वर चालू नाला। आमची जटापट सुरू जली, तो पर्यंत त्याचे साथी दार सावरले आणी चेन हिसकनेचा अणखिन एक प्रयत्न त्याननी केला।
[00:07:38] त्यानी आपले प्रयत्न निकराना चालू ठेवले। आता कोणी तरी एकाचे बहुदा माझीच हार होना क्रमा प्राप्त होता। एका यकश्चित मुलीचा गयातिल चेन हिसकनेच अपयशी ठारले मुले ते अंखिनाच बिथरले उते। त्यानचा पैकी एकाने माझा पोटावर जोरदार लाथ कतली। मी कलवरले आणि त्यातू नहीं सावरत। दर्वाजयाच्या हैंडलचा आधार गेऊं मी उभीराहिले।
[00:08:05] त्योड़याद दूसरे ने मला दूसरी लाथ मारली। हैंडलवरची माझी पकड थोड़ी धिली जली। तरी पन्ट मी तोल सावरत होते। इतके आत मला अंखिनेक लाथ बसली। माझी लटपड पाहुन त्याना चांगलाच चेव चड़ला। त्यानचा लाथा बुक्या
[00:08:23] पाहुन चांगलाच लाथ बसली। जली। त्यानचा पाहुन चांगलाच ने मला अंखिनेक लाथा बसली। त्यानचा लाथा बसली।
[00:08:53] मी हवेत अस्तान्नाच शेजारच ट्राक वरून दूसरी गाडी चालली होती। मी तीच्या एका डब्यावर थेट आपटले आणि हवेत अच उल्ट्या दिशेने। मंजे मी इतकावे प्रवासकरत होते त्याच गाडी चा दिशेने फेकली गेले। अबा धुबीचा तो � अखेल अंखी काही सेकंड चाललासता तर माजी काही धडगत नहोती। पन गुरुत्वा कर्शना मुले मी जमीनी कडे खेचले गेले आणि धाप दिशी ट्राक लगताच पडले।
[00:09:23] माजह डावापाए नेमका रुडावर पडला अणि दोहो पईकी कोंठ तरी एका धावतया गाडी खाली तो शा पडला। गाड्यान्चा गोंगाटा खत्च तो आवाज विरून गेला। माझा पायाचा तुकडा पडल्याचा तो आवाज होता त्या वेदने मुले फुटलेली माझी आर्त किंकावी कुणाला चाईको गेली नाही दोनी गाडया अपापले दिशानने निगुन गेल्यावर एक भीशन शान तता पसरली
[00:09:51] गाडयाचा पाठी माँचा उघडजा फोनारा लाल दिवा हलू हलू मंद होत कायो खात विरुन जाताना पाहात में निचेश्ट पड़ून होते नंतर माझी शुद्धा हरपली रेल्वे रुडा मधिल जागा सार्वजनिक संडास मुनून का बरवापरली जातासे खडाची त्रेल्वे मार्ग भर वस्तितुन थोडे दूर असला मुलेती जागा आडोशेची वाटाता सावी
[00:10:19] विजार उत्रव लेल्या स्थितित आपल्याला कोणी पाहून नाई असा वाटना स्वाभावी कच पन रेल्वे रूडाच्या बाजुला परातर्विधी करणा साथी बसलो तर सग्वाज जगाला त्याचे दर्षन होते हbor खेल वेल्वे तुन प्रावास करताना अपन भर्याज दा पहातो कि गाडी जवलून जातान ना दिशली कि प्रातर विधीला बसलेले शर्मीन दे गावकरी चटकन जहरे लपवत पाठ मोरे होताँ
[00:10:46] पंट्या वेली मात्र खेडो पाडी संडा सुपलब्द नसला बद्दल माजी कोंटीच तकरार नवती उलट माजा दुष्टी नती एक इस्टा पत्तिच होती एवा नामे किती तरी तास शुद्ध और बेशुद्धीच सीमा रेशेवर ट्या ट्राइक मदल्या जागेत पडले होती प्रातर विधी साथी योग्या जागेचा शोधात आलेला एक युवक नेमका तिथे आला
[00:11:13] तो आपला कारेक्रम सुरुक करनेचा बेतात होताँ टेवड़ात रख्ताचा थारोलात निपचित पडलेली एक मुल्गी बगुन तेला आश्चर्याचा धकाच बसला धकत धकत तो माजा दिशेने चार पावलत चालत आला खरा पनग जाबरुन मना किवड़ा सुचा प्रेशर बुले मना तो घाई घाइ नं मागे फिरला आणि दिशें असा जाला तो मुल्गा मला आशे चा किरणा सर्का बासला पन लगे चच तकिरण मावलेला
[00:11:44] आता आता माजा काए होनार या काजीन माला पून्हा घेरला इतका रक्तस्त्राव हो नही मी अध्याप कशी तक धरून होते कोण जाने तेवड आत चिंता अतुर गावकर्यांचा एक चमू माझा दिशेने चालती ये तान्ना मला दिशला बहुदा त्या मुलाने जाउन तान्ना हाकार लशाव माझा आती भहुदी गोला जाले ले माणसांचा त्यागोलक्या पेकि प्रतिक जण
[00:12:12] पर ग्रहा वरुन येउन पडले ले प्राणा कड़े पाहव तस शक्य तेवड माझा जवर येउन मला निर्खाईचा आणि पुनहा दोन पावला मागे सरकाईचा जिन्दा हे की, की मर गई? अशी ट्यांची आपसाथ चाललीली कुजबुज ही मला एको ये थोती। काही बाया थोड़ मागे उभर हाऊनाच।
[00:12:35] बेचारी, असा मना थलहल थोत्या। माझा तोंडात उन्तार शब्दच फूटत नहोता। मी खुणे नच त्याना सूचवल की मी जिवन ताहे मला उचला। मला काह हवए तेका बायचा लक्षात आला, पंड ख्षन भर तीची चुलबुळ जाली। त्या गरीब बायकान साथी अंगावरची चादर कीमा शाल याचा मोल मोठा अस्त। पन माजी अवस्था पाहुन तीचा कालीज हलल साव।
[00:13:04] आपल्या खांद्या वर्ची चादर तेने माजा अंगावर घातली। हला खीचे चटके दर रोज सोस्रनारे आयका बायीन, मनाचा क्योडा मोठा उदारिय दाखवलो उता। खेडा पाड़या तुन परक्या मांसाचा मदतीला धाउन जानारे गरीब खूप दाढ़ता। काही अपवाद वगलता बहुदा गोर गरीब मांसाच कनवाल वसता।
[00:13:28] माजी कथा सांगा इलामे आज जिवनता आहे, है त्याचाच एक उत्तम उधारन नाईका। मला बगुन आधी पल काडलेला आणि नंतर मदती साथी लोकाना गोला करून आणलेला तों मुलगा। त्याचा नाव पिंटु कश्यप होता है मला नंतर समझला। तो मला विचारत होता। तुमी कुठल्या रहाना रेया, तुमचा फोन नंबर काई? माझाच काई, पन घरचा सग्याच मानसांचे फोन नंबर मला चांगलेच आठवत होते।
[00:13:58] पन माझा तोंडा तुन शब्दस फूटत नहोते। इतका वेल केवल इच्छा शक्तीचा जोरा वर मिदम धरला होता। आता मात्र, ती ताकत संपत आला सर्खवाटत होता। तुझा कान माझा तोंडा जवल आण, असमी तयाला खुणेना चुच होला, आणी त्याच्छा कानात माझा आईचा फोन नंबर सांगितला। पन तिला फोन अच लागेगा। मग मी माझा भावजिनचा मंजे साहबांचा नंबर पूर्पूटले।
[00:14:26] त्या नंबर वर कश्चा अपने मिस्ट कॉल दिला। त्याला पईसे वाचवाईचे होते कि त्याचा टॉक टाइम संपत आला होता कोण जाने। पन तशाही अवस्थेत मला त्याना मिस्ट कॉल दिला याच वाईट वाटला। अर्था तच टी माझी चूक होती कारण त्या गावकर्याननी माझा साथी जे कही केला। त्या मुलेच तर माझा जीवाचला।
[00:14:49] नशिब मंजे अनोलखी नंबर वरुन फोन आला तरी लगेच परत फोन लावाईची एक चांगली सवैस आह बानना है। त्याननी तिकडुन फोन लावला अनि कश्चप न माझा अवस्थेच वर्णन त्यानना आइकवला। मी माझे दोन ही पाय गम़ले आहे असतो मानाला, पन त्या काही दोश ना होता। एका पायावरुन रेलवे गाडी गेल्या मुले, माझा फाट। क्या कप्रैतुन त्या पायाचा एक तुकडा लोंकलात असल्या चा दिसत होता।
[00:15:18] पन दूसर्या पायाचा ही बर्यापेकी चेंदा मेंदा जाला होता अणि तो ही पाय रखता न माखलेला आसला मुले गेला तो जमा होता मला कश्रपन सांगितला तुमचे भाई साहे बलगेचस निकताये दर्मे आन जवयचा एखादा दवा खाने तुमाला हलोणेची विननती तैननी केलिये त्या साथी येनारा खर्च व्याजा सहीत भरुन देऊ असही तैननी सांगितलाये
[00:15:44] गाउकर्यानी पुढे कुठली ही भरपाई कि मा बक्षिज गेन्याचा नाकारला हा त्यांचा मोठे पणा पन भाई साहे बाननी तैनना पूर्ण भरपाईचा आश्वासंदिला तेही योग्याच होता पईशयाची गरस कुणाला नसते गरीबच काये पन श्रीमन तही सबसे बड़ा रुपईया मनत त्या मागे आयूश भर धावत फरफटत जाताना आपन पातोच ना
[00:16:11] एक हात गाडी ढकला तानले गिली गावकर्याननी मला ट्रैक चा बाजो चा जागे तुन उचल लहता आणी मला ते हात गाडी वर ठेओनार छोते तितक्यात ट्रैक वरुने गाडी भर वेगा ताली ती बहुदा पहिलीच सवेरे वाली गाडी असावी गाडी सुसाट धावात असले मुले एक हवेचा दाब निर्मानोतो
[00:16:34] त्या मुले मी पुन्हा ट्रैक वर फेकली जानाचा धोका वेली चोलखुन त्या गावकर्याननी मला त्यांचा मिठी खट्त धरुन ठेओला गाडी निगुन गेलां अन्तर त्याननी मला त्या हादगाडी वर चनेती रेल Beautiful Station वर नेल और भरेली खट्या जानार याई का गाडी सावा गाड केबिन मधे आनून थेओला त्या चनेती नावाच्या छोट्याशा स्टेशन वर अही बग्यांची एकच गर्दी जमाजाली होती। त्या पेकी प्रत्यकाच्या डोलात करूना दाटलेली होती।
[00:17:04] मी खुणेन पाणी मागत होते। पण माझा खाणा खुणान कडे कुणाचस लक्ष गेलान होता। कदाचित मी काय सांगो पाहत होते हैं ये कुणाच्याच लक्षात आलाना साव। लवकरच मी बडरेली स्टेशन वर पोचले। एका स्ट्रेचर वरुन माला त्यानी प्लाइकफोर्म वर आणून ठेवला। तिथे ही बग्यानी माला घेरला। त्यानचा कोरडया सहानु भूती चा नजरान मुले माला खुप विचित्रवाटत होता। आणी राग ही ये थोता।
[00:17:34] बर्याच वेलान अंतर एक महिला डोक्टर आल्या आणी त्यानी मला तपासला। एका कागदा वर त्यानी काही तरी खरड लाणी त्या मनाल्या। हिला बरेली जिल्हार उणाले ज्योन जायला हावा। पन त्या वर कुणिच काहीच कारवाई करतना होता। वी तशीच दोनेक तास प्लाटफोर्म वर पडुन होते। ते मला विसरले की काये। माझा जागी एखाद प्रेत असत तर ते असत वागले असते। कदाचेत माझा प्रेताला जास्त सन्मानाची वागणुक मिलाले असती।
[00:18:03] तशा अवस्थेत ही मालाया विरोधाभासाचा हसु आला। तिथे एक पोलिस शिपाई ही होता। मी तला विचारला माला हस्पिटल मदे कानेत नाही है। तो माणाला कागदी कारवाई सुरू आहे। कागदी कारवाई। या शब्धाचा अर्थो एर्वी मला समझला ही नसता, पन त्याचा दूश्परिणामानचा अनुभव त्यावेले मलाला। अपली कातडी काही ही करुन वाचली पाई जे।
[00:18:30] मग त्या पाई एकाद्या गंभीर रूग्णावरचे उपचार लामले, तरी बेहत्तर असा तो खाक्या होता। बर्याच विडानंतर मला एक टेंपो मधून बरेली चा जिल्हार उणालाया थलव लगेला। तिथे ही बघ्यानचा रोखलेले नजरा आणी प्राथमिक प्रश्णोत्तर याना तोंडेन ओगाना चाला। थोड़या विडानंमला स्टाफ मधिल चर्च आएकायलाली, स्थिती गंभी रहे।
[00:18:58] डावा पाय गुड़िघ्या खाली कापुन काढ़ावा लागनार। उजवया पायालाही फ्रैक्चर जालाय। त्या वरही शस्त्रक्रिया करावी लागेल। आता वेल दवडुन चालायच नाही। लगेच उपचार सुरू करेला हवी। पण पण एक अडशन है ना। आपल्या कडे भूलत अद्न्या मझे अनस्थेसिस्ट नाही है। खरच या जिल्धा रूणा लयांची हालत किती खराब आहे।
[00:19:25] ते मला जानवत होता। डॉक्टर्ज आणी प्रतिक्षित नर्सेस यांचा तूटवडातर आहेच। पंट त्यांचा कडे सरजरी साथी आवश्च्रक्ति पुरेशी साधन नाही नाही। कि आणी बाणीचे उपच्यार करने साथी रप्त पेडी मंजेच बलडबैंक ही नाही। एवाना होस्पिटलचा स्टाफ हदबल जाल्या सरखा दिसु लगला होता। आपले देशातल्या विशेश्ट हां आमच्या उत्तर प्रदेशातल्या आरोग्य सेवानची ही दुर्दशा केमा दूर होनार।
[00:19:55] माझा डावया पायाला आता ताटा करनेची पाली आलेली होती ते माझा लक्षात आलो होता। सर तुमच्या कड़े अनेस्थेशिस नसल ना, नसुदेत, त्याच्या वाचो नर्च तुम्ही ओप्रेशन करा। मी महनाले। त्यांच्या आश्चर्या चकी चेहर्या वरुन जानवत हता कि त्याननी असलारून या पूर्वी पाहलाच नहोता। बीसी यादव नावाचे एक फार्मसिस्ट साध्या भाषे चांगाईचे अतर कंपाउंडर तिथे होते।
[00:20:25] तेम हनाले ओप्रेशन करताना फार वेदना होता आत। भूल दिली नाही तर त्या वेदना तुला कशा सहन होनार। त्यानचा बरोबरच होता पड़ मी तैनना सांगितला। यादव जी रात्र भर मी जे सोसलाए ना त्या मुले माजी सहन शक्तिक खरच खूब वाडली है।
[00:20:45] तिथली परिस्तिती अकदीच भयान होती। त्या मानना इते किती तरी बर आहे। तुम्ही काजी करू नका। डॉक्टर आनना ओप्रेशन ची तयारी करा मनाव। मी तयारा है। मी इतक्या आत्मविश्वासान बोलत होते कि त्यानचा धीर वाडला सर्ख दिशत होता।
[00:21:03] डॉक्टर तुमी अपरादी वाटून घ्याव। नका। मी खरच वेदना सहन करीन। करें या वेई मला होनार्या वेदना माझा भल्या करता चस्तिल। यादव खरच एक दयालू मानू सोता। त्यानचे उपकार मी जन्म भर विश्रु शक्णार नाई।
[00:21:21] माझा विनंतीचा विचार कराईला चावा हे सर्वात आधी त्यानना पटल। त्यान अंतर त्यानी त्यान्चे सहकारी याणी डॉक्टर यानना ही ते पटाउन दिल। अगदी नाईला जाने ते डॉक्टर तयार जाले। आता दूसरा संकट उद्भावला मला बरीच यूनिट्स रक्त द्यावा लागनारोता। आई त्या वेली रक्त दाते कुठू नाणाईचे। ओप्रेशन पुर्वी मला किमान एक यूनिट तरी रक्त देना अवश्शकत छोता।
[00:21:50] माजे नाते वाईक मित्र मंड़णी कुणी सहजर नहोता। व्यवसाईक रक्त दात्याना शोदू नाण्णा मला शक्याच नहोता। आणि समझा तसले रक्त दाते सापडले असते। तरी त्यानना द्यायला माजकडे पईसे कुठे होते। मी इतक्या संकटातू नितपरियंत पोचले होते। कि या पुडे ही काही तरी चमतकार घडेल आणि कुणी तरी मला वाचे वेल अशी एक वेडी आशा मला होती।
[00:22:19] आणि घडला ही तसले खरम अजे अश्यावेली मदद करायला होस्पिटल चा स्टाफ पेकी कुणी पुडे येना कठी नससत। माजा सार्खे अत्य व्यस्त रूंगन त्यांचा कडे नेमीच येत असता। कित्तेक जनता त्यांचा डोया देखत श्वास सोडतात। आपलेला जा गोश्टी पाहुन अस्वस्थ भायला होतो त्यांचा सठी त्या रूटिन बाबी असतात। पुढे पुढे या सग्ल्याची त्यांना सवय छौन जाते।
[00:22:47] आपण मात्रा त्यांना पाशान रुदही मंटो। पण यादव जी त्यापेकीन होते। ौढेला चल्स्थी थी ४धाला क qeo n a t- потребेकीन पाही फेप कैसे ला थोतो � movieyet
[00:23:18] ौढेला धायूला त्यार मंुढेला मंटोर्मों 116 chip bund बा को बुंभा आणि अपल्या कामला मेगुंगेले असे उपकार करते विरला चस्तात पड माजा सुधाईव कि माजा संकट समयी असे अनेक जर्ण वाकडि वाट करून माजा मदतिला धावले
[00:23:42] त्यांची आठवन मला जन्मभर रहावी यात नवल तेकाई ये पुस्तक का विकज्याव कि माँ हे पुस्तक का वाचाव याचा कारण मंजे अपल्या कडे धड धाकट शरीर दोन हात दोन पाई व्यवस्थीत काम करनारे सगे अवयो अस्तान नहीं आपन छोट्या छोट्या गोष्टिंवर रड़त बसतो छोटी छोटी संकटा आलित कि आपन हतबल होतो हरुन जातो
[00:24:12] तुमचा आजो वाजुला जर असक कूनी ही असेल जो स्ट्रेस मधे हसेल ज новी हार मानली असेल त्या व्यक्तिला हे पुस्तक वाच्या लाद्या मी तुम्हला कॉन्फिकला फोड़तली सांते कि हे पुस्तक वाच्या नंतर त्या व्यक्तिची अवस्था पूर्ण पणे बदलेल नईरास्य दूर होईल
[00:24:34] आशेची किर्ण दिस्तिल, त्या चिवै, आपला आयुष्य मंजे चरडणी उतार, कधी चांगल घडत, कधी वाईट घडत, कधी समकट येतात, कधी आपला धीर खचों जातो, कधी आपई निराश होतो, अशा परिस्तिती मदे हे असव पुस्तक वाचल, कि खरच मनोबल व
[00:24:56] आणि कुठे तरी एक विश्वास बस्तो, कि आताजरी आंधारसला तरी पुढे उजाडना रही, आणि मणो नच, हे पुस्तक नक्की विकद्घ्या आणि वाचा, बेटु या पुढचा भागात लव करच, धन्यवाद